Wiadomości

Warowny urząd, czyli z kim rozmawiaŚ

Od dwłch lat miastem rządzi Ireneusz Żurawski. Malkontenci mówią, że na płłmetku rządów staje z pustymi rękoma – nie zrobił nic znaczącego dla miasta. Oddzielił się od ludzi murem, zamknął w urzędzie, za sukcesy poczytując sobie jedynie dokoączenie rozpoczętych przez poprzedników inwestycji, takich jak hala sportowa. Przeciwnicy burmistrza – a jest ich wielu – mają żal również za to, że jedyne lokalne pismo – samorządowa Gazeta Złotoryjska – stała się budzącą niesmak ratuszową tubą, poddaączo i lizusowsko rejestrującą każdy krok swojego pryncypała.

Ireneusz Żurawski to dawny naczelnik złotoryjskiej poczty, kandydat Wspłlnoty Samorządowej Ziemi Złotoryjskiej, utworzonej przez cz꜌ założycieli Polskiego Bractwa Kopaczy Złota. Wygrał dwa lata temu z byłym wiceburmistrzem, Adamem Zdaniukiem, zaledwie szesnastoma głosami.

Jak nieprzystępny jest Ratusz pod jego rządami, przekonaliśmy się na własnej skłrze. Przez dwa tygodnie burmistrz Ireneusz Żurawski był zbyt zajęty, by młc wygospodarowaŚ czas na choŚby kilkuminutową rozmowę.

Na nic zdały się błagania i kolędowanie przed burmistrzowskimi drzwiami, obitymi dostojnie dermą. Na nic podrywanie się na opadającą klamkę, na nic prłby nawiązania rozmowy w biegu. Wystarczyło tylko przedstawiŚ się, by czas burmistrza stał się na wagę złota, a zajęcia namnożyły się, niczym złote opiłki w misce mistrza płukaczy. Zostawiamy numer telefonu, pokorną prośbę o kontakt i z kwaśnymi minami odchodzimy. Do dziś czekamy na telefoniczne połączenie z sekretariatem burmistrza.

Za kurtyną

Wyjaśnienie odnajduję po czasie, na forum portalu złotoryjan. Internauta pisze „jesteś przeciwko jakimś poczynaniom ekipy burmistrza, czy też kopaczy, to także jesteś przeciwko zdrowemu nurtowi rozwojowemu miasta. Jak za komuny (...). Miarą demokracji jest możliwośŚ komentowania poczynaą władzy, patrzenie jej na ręce i oczekiwanie działania przy otwartej kurtynie. Tymczasem kurtyna jest spuszczona, a złotoryjanie muszą wierzyŚ w to, co napisze Złotoryjska. Kto myśli inaczej niż w tej trybunie to jest komuch”.

Czym podpadła obywatelom władza? Tego można dowiedzieŚ się tylko od tych nielicznych, ktłrzy zgodzą się na tajne spotkanie. Anonimowe, bo choŚ większośŚ z nich ma do rządzącej ekipy żal za jakąś stratę – przetargu, dzierżawy lokalu, stanowiska – nikt nie chce straciŚ jeszcze więcej, na przyszłośŚ. Ale z zakulisowych rozmów dowiedzieŚ się można, że płłmetek rządów nie przyniłsł realizacji żadnej z przedwyborczych obietnic. Żadnych inwestycji, miejsc pracy, stracona szansa na strefę ekonomiczną, zaprzepaszczanie potencjału turystycznego.

A miała byŚ praca, ochrona rynku pracodawców, powierzanie młodym odpowiedzialnych zadaą, wspłłpraca rłżnych środowisk politycznych i społecznych dla rozwoju.

Zamiast wspłłpracy jest niesympatyczny spłr o złoto i wstyd na całą Polskę z powodu wycieczki chorego burmistrza do Japonii. Uczestniczył tam w mistrzostwach świata w płukaniu złota, zdobył nawet tytuł w kategorii amatorów, tyle, że nie pod własnym nazwiskiem. Pewnie dlatego, że wszystko działo się podczas zwolnienia lekarskiego. Teraz ZUS żąda od niego 6,5 tys. zł.

Złoto w pył

– Burmistrzowi nie należy się taka krytyka. Jeśli unika mediów, to dlatego, że ciężko się sparzył. Ale o bezczynnośŚ nie wolno go oskarżaŚ – broni burmistrza Wielki Kanclerz Polskiego Bractwa Kopaczy Złota Jłzef Zatwardnicki.

Żurawski to ich kandydat. Bractwo wprawdzie nie startowało do wyborów, ale kilka osłb z tego prawicowego grona stworzyło ugrupowanie Wspłlnota Samorządowa Ziemi Złotoryjskiej. Po co potrzebny kopaczom własny burmistrz? Może żeby bronił złota, bo monopol na nie – nie w sensie materialnym, ale w znaczeniu prawa do firmowania wszelkich imprez, płuczek, wyjazdów, wymyka się im z rąk.

Zatwardnicki bardziej niż podupadaniem złotej idei niepokoi się niezgodą wokłł przyszłości miasta. Kłłtnie - jak uważa - narodziły się dlatego, że nie wszyscy rozumieli, że wysiłek musi byŚ wspłlny.

- Komuś nagle zaświtała myśl, żeby robiŚ biznes. I wtedy jeden z kolegów odszedł, na wyjściu porłżnił wszystkich, a teraz z oddali chce szkodziŚ i jątrzyŚ. Ja się tym brzydzę. – mówi Zatwardnicki.

Strzał w dziesiątkę

Społecznie działa nie tylko w bractwie, ale w Klubie Strzeleckim Agat. Odnosi sukcesy jako trener, jest wychowawcą kilku strzeleckich pokoleą. Mówi o tym, że złoto zmieniło jego życie.

– Czy mogłem kiedyś marzyŚ, że kiedyś na płuczki będą zjeżdżaŚ się do nas ludzie z całego świata? Że i my będziemy jeździŚ po całym świecie i stanę się obieżyświatem – opowiada Jłzef Zatwardnicki. – Ten pomysł to był strzał w dziesiątkę. Tylko nagle przez ludzką pazernośŚ narodziły się konflikty.

Czego się chwyci, zamienia się w złoto

PazernośŚ to ponoŚ normalna reakcja na złoto. A jeśli jeszcze leży ono na ulicy... Tylko schyliŚ się. A nie każdemu się chce, nie każdemu wychodzi. Udaje się Andrzejowi Kowalskiemu, ktłry założył rozłamujące złoty monopol bractwa Złotoryjskie Towarzystwo Tradycji Głrniczych.

Operatywny i przedsiębiorczy, ze Złotoryją związał los jako 28-latek. Przez 11 lat był prezesem wytwłrni bombek choinkowych Vitbis (wtedy Vitrum). Potem – szefem Społem i naczelnikiem miasta.

– Już czuło się w powietrzu wiatr odnowy. Nie bałem się przyjąŚ funkcji, choŚ stołki się trzęsły. Chodziło mi o to, by coś zrobiŚ dla miasta – mówi. Po przełomie usunął się w cieą. Przyrzekł sobie, że „do żadnej bandy się już nie zapisze”. Obietnicy nie dotrzymał. – Bo uwiłdł mnie Leszek Miller – opowiada. – To jego czar i inteligencja sprawiły, że zapisałem się do lewicy, przypominając sobie o ideałach i sympatiach, ktłre miałem jako dwudziestolatek.

A władzę trzymali już prawicowi, antykomunistyczni kopacze złota. Z jednej strony wzięli się za wykorzystanie blasku złotoryjskiego złota, przygotowywali płuczki, budowali nowe tradycje, z drugiej strony – jak twierdzi Kowalski – przejmowali „sznurki w mieście”. I dlatego, jak sądzi, jego pomysł spotkaą dla poszukiwaczy spotkał się z wrogością bractwa.

– Złoto jest nasze, tak krzyczeli – opowiada. – A ja chciałem, żebyśmy połączyli siły. Ten region miał przecież wiele więcej bogactw. Wydobywano tu nie tylko złoto, ale i miedź, są wielkie złoża bazaltu, piaskowca, no i zatrzęsienie agatów – opowiada. – Nasze Dymarki Kaczawskie dadzą ludziom pracę, a turystom przygodę. Zrobię park, nawet żubry i kozy tu będę trzymaŚ. To, że potrafi wcielaŚ słowa w czyn, pokazał własną restauracją. Jest w niej nawet stylowa izba głrnicza.

– Boli mnie, że miasto jest pełne konfliktów – smutnieje Kowalski, pokazując ten miejski widoczek. – Gdybyśmy byli razem, miasto tylko by zyskało.

Zwyciężą złote serca?

Według Zatwardnickiego kopacze będą swoje robiŚ dalej, nie zważając na to, że przeciwnicy prłbują ochlapywaŚ ich i burmistrza Żurawskiego błotem.
– On chce dobrze dla miasta, ale atakują go. Żadnych dokonaą? A kto dał mieszkania szesnastu rodzinom? – denerwuje się Zatwardnicki. – A właśnie że będziemy go chroniŚ. ChoŚ jak się skoączy ta władza, to kilku sam postawiłbym pod ścianą.

Pan Jłzef, choŚ jest mistrzem w strzelaniu, nie ma w sobie agresji, więc adwersarze burmistrza są jego jedynymi osobistymi wrogami. No, może jeszcze oprłcz byłego premiera Leszka Millera.

– Ja nie dzielę ludzi na czerwonych, białych, czarnych – opowiada. – Ludzie są albo mądrzy, albo głupi. Mądrzy wiedzą, że trzeba odrzuciŚ walkę o wpływy, władzę, kasę. Zgodą można osiągnąŚ więcej. Może jestem naiwny, ale wierzę, że nastanie porozumienie. To miasto ma przecież złote serce.

Autor: Barbara Chabior